Porozmawiaj z byłą uczestniczką naszego programu
Przyjdź na spotkanie informacyjne online!

Podsumujmy mój rok jako au pair…

Kiedy rok temu

pakowałam walizki i przylatywałam do Stanów Zjednoczonych, wiedziałam, ze zaczynam zupełnie nowy rozdział. Tak naprawdę rzuciłam wszystko i ruszyłam po nowe. Miałam w głowie mnóstwo planów, wyobrażeń i miejsc, które chciałam zobaczyć. Ale tez ogromny strach.

Nie wiedziałam jednak, jak wiele rzeczy będę musiała nauczyć się od początku, jak bardzo zmieni się moja rzeczywistość, jak wiele osób poznam i jak szybko miejsca, które na początku były zupełnie obce, staną się częścią mojego życia. Jak bardzo moje nawyki i przyzwyczajenia będą musiały zetknąć się z nową rzeczywistością.

Hej, jestem Zosia 🙂

Mieszkam z moją host rodzinką w Teaneck, New Jersey. Opiekuję się trójką nastolatków, więc nie ma opcji, że jest nudno, cicho, czysto i zawsze zgodnie z planem! To prawdziwy rollercoaster, ale o to w tym właśnie chodzi. Właśnie minął mój pierwszy, okrągły rok jako au pair w USA i pomyślałam, że to dobry moment, żeby opowiedzieć wam, jak naprawdę wyglądał. Nie tylko przez pryzmat podróży i pięknych ujęć, ale tez wszystkich małych rzeczy, które składają się na życie w innym kraju.

Początek, czyli nauka “życia od nowa”

Na początku wszystko było dla mnie nowe i trochę czułam się, jakbym miała znowu nauczyć się chodzić. Po pierwsze – język. Nawet jeśli wcześniej uczycie się angielskiego, może tak jak ja od dziecka, znacie gramatykę i potraficie się komunikować, to czy zupełnie innym jest codzienne życie w tym języku. Nagle musicie rozmawiać o wszystkim: od zakupów i planowania dnia po bardziej skomplikowane sytuacje, w których trzeba szybko reagować, w tym jako au pair – często z dziećmi. Do tego dochodzi stres, że nie znajdziecie odpowiedniego słowa albo nie zrozumiecie, co ktoś do Was mówi.

Musiałam też nauczyć się funkcjonowania w zupełnie nowym domu. Bo umówmy się, przeprowadzka do Stanów to jedno, ale przeprowadzka do domu obcych ludzi, z którymi od tej pory mieszkacie, to zupełnie inna historia. Poznawałam dzieci, ich charaktery, nawyki, szkolne rutyny, upodobania i rzeczy, które je denerwują. Uczyłam się, jak do nich podchodzić, jak reagować w różnych sytuacjach i jak znaleźć z nimi wspólny język. Każde dziecko jest inne, wiec nie ma jednego sposobu, który sprawdzi się zawsze i ze wszystkimi.

Dokładnie to samo dotyczyło rodziców i całej rodziny. Musiałam poznać ich przyzwyczajenia, organizacje dnia, zasady panujące w domu, sposób jedzenia i
spędzania czasu. Każda rodzina ma swoje zwyczaje i tradycje, które często różnią się od tych, w których dorastaliśmy. Dopiero kiedy zaczynacie z kimś mieszkać, naprawdę zauważacie, jak wiele tych drobnych różnic istnieje. Do tego dochodziły obowiązki, poznawanie okolicy i nauka jazdy po amerykańskich drogach. Musiałam oswoić się z samochodem, znakami, organizacją ruchu i codziennym wożeniem dzieci. Niby zwykłe rzeczy, ale kiedy wszystko robicie w nowym miejscu, wymagają jakby znacznie więcej uwagi. Z perspektywy czasu widzę, że pierwsze tygodnie były dla mnie typowym okresem nauki. Nie tylko tego, jak być dobrą au pair, ale też tego, jak odnaleźć się w nowym środowisku i stworzyć sobie tutaj życie.

Budowanie własnej codzienności

Z czasem zaczęłam czuć się coraz pewniej. Poznawałam okolice, odkrywałam ulubione miejsca, wychodziłam na spacery, trenowałam i coraz częściej robiłam rzeczy, które po prostu sprawiały mi przyjemność. Ogromne znaczenie miało dla mnie poznanie innych au pair z okolicy. Na początku wszystkie byłyśmy trochę w podobnej sytuacji: każda przyjechała z innego miejsca, każda miała własną historię, ale łączyło nas to, że próbowałyśmy odnaleźć się w nowym kraju. Zaczęłyśmy razem wychodzić, organizować sobie wolny czas i pokazywać sobie miejsca, których same jeszcze nie znałyśmy.

I wtedy właśnie zrozumiałam, jak ważne jest, żeby poza obowiązkami związanymi z programem mieć też swoje życie. Swoich ludzi, swoje zainteresowania i coś, na
co czeka się po pracy. Zaczęłam też odkrywać amerykańskie thrift stores!!! Jeśli lubicie szukać wyjątkowych ubrań, dodatków czy domowych drobiazgów, to naprawdę można tam przepaść na kilka godzin. Nigdy nie wiadomo, na co się trafi, ale sam szukanie jest częścią całej zabawy! Bardzo polubiłam też tę zwyczajną stronę życia tutaj. Spacery bez konkretnego celu, trening, kawa ze znajomymi, małe zakupy czy inny, spontaniczny pomysł na spędzenie popołudnia. Bo chociaż łatwo się skupić na tym, że jesteśmy w Stanach i chcemy zobaczyć jak najwięcej, to właśnie takie momenty sprawiają, że przestajemy czuć się jak turyści i baaaardzo doświadczamy.

Nowy Jork, który jest niemal za oknem

To wciąż niesamowite, że mieszkam tak blisko Nowego Jorku i miasto, które wcześniej znałam głównie z filmów, zdjęć i własnych wyobrażeń, stało się miejscem tak bliskim! Zwiedziłam mnóstwo muzeów, spacerowałam po różnych dzielnicach (nawet mam już te ulubione!), odwiedziłam nowe miejsca i wracałam do tych, które już
zdążyłam polubić. Central Park to miejsce, do którego wraca się niezależnie od pogody czy pory roku. Czasami najlepszym planem było po prostu chodzenie po mieście bez konkretnego celu. W tym mieście właściwie zawsze można znaleźć coś nowego, nawet jeśli wydaje się, że widziało się już naprawdę dużo. Były też bardziej wyjątkowe okazje. Wybrałam się na koncert uwielbianego zespołu na Brooklynie. Odwiedziła mnie przyjaciółka z Polski i razem wybrałyśmy się na Broadway. Z czasem coraz bardziej pokochałam Nowy Jork nie tylko za jego najbardziej ikoniczne miejsca i atrakcje, ale za atmosferę, różnorodność i poczucie, że każdy może znaleźć w nim coś dla siebie.

Pierwsza amerykańska zima i pierwsza tęsknota za domem

Mój pierwszy większy homesick pojawił się chyba w okolicach świąt Bożego Narodzenia. I myślę, że to dość naturalne! Nagle jesteście tysiące kilometrów od rodziny, a okres, który zawsze kojarzył się Wam z domem, bliskimi i konkretną tradycją, spędzacie w zupełnie innym miejscu. Nawet jeśli wokół dużo się dzieje, macie znajomych i naprawdę dobrze się bawicie, to czasami po prostu brakuje Wam własnego domu. Z drugiej strony tamten okres tez był pełen pięknych chwil! Spędzałam dużo czasu z przyjaciółmi, oglądałam świąteczny Nowy Jork i korzystałam ze wszystkiego, co oferuje miasto zimą. A sama zima była naprawdę śnieżną i szalona! Krajobrazy jak z film Udało mi się polecieć do Polski na Wielkanoc! Ten wyjazd bardzo mi pomógł. Spędziłam czas z rodziną i poczułam nową energię do działania! Uwielbiam być w Stanach, ale jednocześnie bardzo tęsknię za Polską i wcale nie próbuję pozbyć się tej tęsknoty. Można kochać wiele miejsc, ale dom zawsze będzie domem! A podróże po prostu dają nam coś zupełnie innego.

Prawdziwe życie Au Pair

Chociaż program Au Pair kojarzy się głównie z podróżowaniem, dla mnie równie ważna była sama codzienność związana z opieką nad dziećmi. Spędzałam z nimi mnóstwo czasu, szczególnie podczas wakacji, kiedy szkoła się skończyła i trzeba było wymyślać różne atrakcje. Było pieczenie, gotowanie, granie w gry, oglądanie filmów i seriali, a także wycieczki do parków rozrywki, parków linowyc czy nawet tunelów aerodynamicznych!

Nie każdy dzień był oczywiście pełen atrakcji. Przeważają dni, w których zwyczajne obowiązki odgrywają główną role. Poranne przygotowania, szkolne rutyny i momenty, w których trzeba po prostu dobrze zorganizować dzień. Ale właśnie z tych doświadczeń składa się życie Au Pair! Z czasem lepiej poznałam dzieci, wiedziałam, czego się spodziewać i sama czułam się pewniej w swojej roli. Myślę, że to jedna z najważniejszych rzeczy, których nauczył mnie ten rok: wszystko potrzebuje czasu! Nie da się od razu wiedzieć, jak funkcjonuje dana rodzina, tak samo jak nie da się od razu poczuć swobodnie w zupełnie nowym domu!

Przyjaźnie, małe wycieczki i wielkie wspomnienia

Jedną z najlepszych części tego roku byli ludzie, których poznałam i wszystkie chwile, które z nimi dzieliłam! Odwiedzałam znajomych w Charlotte, Nowym Jorku, Filadelfii, spotykałam się z dziewczynami z mojej okolicy poznałam dzięki nim nowe miejsca. Pojechaliśmy też razem na glamping w samym środku Pensylwanii. Czas na
świeżym powietrzu, wspólne gotowanie i duuuuużo pieszych wycieczek. Miałam okazje spędzić też swoje pierwsze Fourth of July w Filadelfii, czyli amerykański Święto Niepodległości obchodzone 4 lipca. To coś niepowtarzalnego, coś czego nie znajdziecie nigdzie indziej! Pierwsze mecze baseballowe (choć nie mam pojęcia o zasadach tego sportu), mecze piłki nożnej, pierwszy wyjazd na Jersey Shore i kąpiel w oceanie, a także Polski festiwal w Pensylwanii i PAJDA ZE SMALCEM! I wiele, wiele innych!

Przez cały czas starałam się korzystać z okazji, które pojawiały się po drodze. Nie wszystko było planowane z dużym wyprzedzeniem. Naprawdę łatwo łączyć naszą “pracę” z życiem prywatnym!

Czego nauczył mnie wyjazd i czy naprawdę warto?

To wieeeelki krok dla człowieka… Naprawdę! Rzucasz wszystko i lecisz w nieznane. Przyjechałam do kraju, w którym nikogo nie znałam. Nowy dom, nowa rodzina, nowy język, nowy sposób życia, nowe nawyki, wszystko NOWE! Na początku może czułam przerażenie (jak każdy), ale dzisiaj mam tutaj przyjaciół, swoje ulubione miejsca, wspomnienia i mnóstwo historii na całe życie.

To niesamowita okazja, niełatwa decyzja, ale gdybym cofnęła się rok wstecz – zrobiłabym to samo. Bycie tutaj na programie uświadamia mnie, co dla mnie ważne, na jak wiele mnie stać, że nie ma rzeczy niemożliwych i, że jestem zdolna do wielkich działań! To coś szalonego, wyprowadzić się nagle za ocean! Jeśli miałabym powiedzieć coś osobie, która dopiero zaczyna swoją przygodę albo rozważa wyjazd jako au pair, to chyba to, żeby dać sobie czas, ale niczego się nie obawiać.

Strach zawsze będzie

Nie warto też oczekiwać, że od pierwszego dnia wszystko będzie idealne. Trzeba pozwolić sobie na stres, tęsknotę, pomyłki, znalezienie własnego rytmu. Nie musicie od razu czuć się jak w domu. Nie musicie mieć grupy przyjaciół po pierwszym tygodniu ani planu na każdy weekend. Wszystko przychodzi stopniowo. Korzystajcie z tego, ze tutaj jesteście! Odkrywajcie, poznawajcie ludzi, próbujcie nowych rzeczy.

Mój pierwszy rok nauczył mnie, że…

… szalone pomysły są warte ryzyka! Że nawet będąc przywiązanym do domu, rodziny, przyjaciół, można zdecydować się na tak wielki krok i budować wspomnienia na całe życie!

Mój drugi rok chcę wycisnąć jak cytrynkę!

Nieważne czy lokalnie, czy w biegu, w podróży, czy w nudzie. To wszystko samo w sobie jest już wystarczająco szalone! Zostaję z moją host rodzinką, świetnie się dogadujemy, mamy wspaniałe relacje i swoją rutynę, którą chcę pielęgnować, póki jeszcze mam taką możliwość!

Ja zostaję jeszcze na chwilę

i nie mogę doczekać się, co przyniesie mi mój drugi rok tutaj. Jednego jestem pewna – to będzie piękna przygoda!

Być może też chciałabyś spróbować, pomimo strachu?

Zwłaszcza, że 2026 jest wyjątkowym rokiem – do grudnia możesz wziąć udział w konkursie i wygrać rok w USA jako au pair ZA DARMO!

Zamów broszurę

Zamów bezpłatną broszurę i zapoznaj się z ideą bycia Au Pair.
Przedstaw nas swoim bliskim!

Odkryj plusy
naszego programu
Au Pair

Dołącz do newslettera

Subskrybuj, aby otrzymywać najnowsze wiadomości!